Recensies

Recensie: Kort Geding - Karel Michiels (Standaard: Woensdag 19 september 2012)

Een nieuwe naam, een nieuw geluid, een nieuwe zaal. Vroeger was de Scala nabij de Gentse Dampoort een buurtcinema, intussen is ze netjes verbouwd tot een volwaardige theaterzaal. Veel humor staat er voorlopig niet op het programma maar dat zou snel moeten veranderen. De uitbater wil comedy en cabaret in de Scala een dominante plaats geven.

De eerste première van het cabaretduo Lankmoed lokte amper enkele tientallen toeschouwers maar die waren wel getuige van een mooie, volwassen cabaretvoorstelling. In de tweestemmige poëtische liedjes weerklonk het geluid van Kommil Foo. De speelse interactie met het publiek herinnerde aan Gino Sancti. Het samenspel tussen Jan Geubbelmans en Peter Van Ewijk, en hun superieure mimiek deden wat denken aan Ter Bescherming van de Jeugd, ook cabaret met een Vlaamse twist, goed bedacht en perfect gestructureerd maar nooit diepernstig of hard tot op het bot. Dat is misschien het enige wat Stilt ontbeert: intensiteit, een rauw kantje, rock-'n-roll. Maar dat heeft mogelijk te maken met de olifantenhuid die de stand-upcomedians intussen gekweekt hebben bij het publiek. Het kon de laatste jaren allemaal niet grof en brutaal genoeg zijn.

Lankmoed gaat onbevreesd voor inhoud en originaliteit. Amper staan de twee dertigers op het podium, of ze hebben de rollen al helemaal omgedraaid. ‘Er zit duidelijk veel potentieel in dit publiek.' Ze hebben het over psychoanalyse en antropologie zonder te beleren of te vervelen. Ze ontpoppen zich tot vrouwenfluisteraars, en met de Serenadebrigade wekken ze cyberrelaties tot leven. Ze zingen een morbide liedje over het lijk van een geliefde en halen meteen daarna herinneringen op aan Kinderen voor Kinderen.

Er zijn wel meer comedians die zwelgen in een bepaalde nostalgie naar de kindertijd (Adriaan Van den Hoof, Piv Huvluv...), en de moeder van alle Sinterklaassketches werd in de jaren zeventig al gemaakt door Toon Hermans. Lankmoed integreert die elementen actief in de voorstelling. Plots stuitert er een plopper over het podium, of wordt er tikkertje gespeeld. En wat gebeurt er als je een spelletje Wie ben ik? speelt om de prins op het witte paard te vinden voor een vrouw in de zaal?

‘De mens is een meester in het versieren van de leegte', zingt Lankmoed in een van de serieuzere passages, en daar is het duo zelf een uitstekend voorbeeld van. Zelfs de naam is een illusie, schijnbaar een correct woord, maar dat zou dan toch lankmoedigheid moeten zijn. Lankmoedig is wie veel kan verdragen, die zich niet gauw laat verstoren. In elk geval een mooie deugd.

Recensie: 'Stilt' - Lankmoed (Liv Laveyne voor Cobra.be - 27 september 2012)

"Lankmoed is een meer dan interessante belofte. (…) Dit duo kan uitgroeien tot iets heel schoons. (…)Meermaals moeten we bij Lankmoed aan Kommil Foo denken: ze beschikken over een eenzelfde mooie samenzang afgewisseld met olijke sketches."

Recensie naar aanleiding van Humorologie, Festival van de Verwondering 2012

"Heeft Vlaanderen de voorbije jaren een stevige stand-up comedy traditie opgebouwd, op vlak van cabaret blijft het terrein nog grotendeels voorbehouden aan vertrouwde namen als Kommil Foo, De Schedelgeboorten, Els De Schepper, de Nieuwe Snaar. In dit rijtje reserveren we alvast een plekje voor Lankmoed, een jong duo dat op Humorologie een try-out van zijn debuutshow ‘Stilt’ brengt. Met slim samenspel (de serieuze versus de clown) en knappe samenzang brengen ze de typische kleinkunst, kleine liedjes over het grote leven. Nummers over de gepensioneerde die het ervan neemt en de zelfmoord van een geliefde, blijven ons nu al bij."

Uit het juryrapport Cameretten 2011

"Dat het Vlaamse duo Lankmoed over de nodige podiumervaring beschikt wordt snel duidelijk. Gelijk in het eerste lied, over de gepensioneerde Walter, worden de verhoudingen tussen Jan en Peter op scherp gezet en staat er een goed op elkaar ingespeeld muzikaal theatraal duo op het podium. (...) Gelijk bij de opening wordt ook duidelijk waar de kracht zit van dit duo. Prachtige samenzang en teksten die lief en teder beginnen maar gaandeweg het lied vele graden draaien en een grimmige, bijna zieke twist krijgen. Het lied over de gepensioneerde Walter en het heerlijk morbide lied over de vrouw met haar nek in het touw met de veelzeggende afsluiter “Het lijkt wel alsof onze liefde ontbindt”, wisten de jury zeer te bekoren."